به نظر می رسد Fender در فروش مدل های ادای احترام “هنر” گیتار برای افرادی که زمانی قابل توجه بودند، اما دیگر مرتبط به نظر نمی رسند، گیر کرده است. 20 مورد یا بیشتر از این موجود است که قیمت آنها از 850 دلار تا بیش از 3000 دلار متغیر است.
بسیاری از آخرین ساخته‌های فندر دیگر در ایالات متحده تولید نمی‌شوند و نام‌های «بازیکن» یا «وینترا» به آنها داده می‌شود. من مطمئن هستم که آنها سازهای خوبی هستند، اگرچه آنها تقریباً گیتارهای اصلی هستند که Fender از دهه 1950 ارائه کرده است.
شرکت سازهای موسیقی Fender اخیراً به دلیل تهدیدهای فسخ و رها شدن توسط سایر سازندگان و فروشندگان ساز، تبلیغات بدی را دریافت کرده است. شهرت این کمپانی به قدری خدشه دار شده که اکنون گیتارهای خود را در تلویزیون تبلیغ می کنند. فکر نمی‌کنم مادربزرگ پیرم اصلاً به تله‌کاستر جدید مایک کمپبل اهمیت نمی‌دهد.
شاید برجسته کردن برخی از خلاقیت های قبلی آنها بتواند به افزایش وجهه و شهرت شرکت کمک کند. به درد نمی خورد!
فندر در طول سال‌ها سازهای منحصربه‌فردی خلق کرده است که من بدم نمی‌آید دوباره ببینم. در اینجا لیستی از پنج گیتار و سه آمپر وجود دارد.
Fender 51 و Squier 51. این گیتارهای Hardtail شکل Strat دارای یک پیکاپ تک سیم پیچ در موقعیت گردن و یک هامباکر در بریج هستند. در حالی که کنترل پنل به نظر می رسید که از P-Bas اصلی گرفته شده است.
Fender 51 کمی گران بود، اما Squier 51 با قیمت کمتر از 200 دلار به فروش می رسید. در گذشته، افراد زیادی نسخه‌های Squier را تغییر دادند. برخی نتایج درخشانی داشتند.
Squier ’51 برای اولین بار در سال 2003 معرفی شد و تا سال 2006 در حال تولید بود. Fender سپس Fender ’51 را در سال 2011 معرفی کرد و تا سال 2013 که Squier ’51 مجدداً معرفی شد، آن را عرضه کرد. تولید در سال 2013 به پایان رسید.
مدل ’51 از پیکاپ هامباکر در موقعیت پل و وانت تک کویل در موقعیت گردن استفاده می کند.
وانت پل 4 سیم اجازه می دهد تا سیم پیچ را با کشیدن دکمه کنترل صدا تقسیم کند تا هامباکر به خروجی تک سیم پیچ محدود شود. پیکاپ گردن نسبت به رشته‌ها زاویه‌دار است، بهتر است فواصل قطب‌های یک سیم پیچ را با فاصله رشته‌های باریک‌تر هماهنگ کند.
دستگیره کنترل پایینی یک سوئیچ چرخشی سه حالته است که بین یک گلوگاه، گلو به علاوه هامباکر یا هامباکر را انتخاب می کند. این یک طراحی الکترونیکی بسیار منحصر به فرد بود.
این ساز منحصر به فرد دارای گردن تله کستر و بدنه کوچکتر به سبک تله بود. این خودرو دو پیکاپ تک کویل داشت که چینش مشابهی با Fender Duo-Sonic داشتند. این گیتار دارای سوئیچ 3 حالته استراتوکستر و کنترل صدا و تن بود. صفحه خراش نسخه استاندارد از فلز آنودایز سیاه یا سفید ساخته شده بود و دارای لبه ای در انتهای انتهایی برای اتصال زین های پل قابل تنظیم بود.
Bullet #1 Deluxe با یک صفحه خش سفید و یک صفحه فلزی جداگانه برای نگه داشتن زین پل و رشته ها ارائه می شود. هر دو گیتار در ابتدا با یک قاب سخت ساخته شده بودند و با قیمت کمتر از 200 دلار به فروش می‌رسیدند.
در سال 1981، Fender Bullet آمریکایی شماره 1 با آمپر 20 واتی فندر هاروارد به عنوان یک تبلیغ کریسمس جفت شد.
تا سال 1982، گلوله آمریکایی Fender Bullet به شکل بدنه ای به سبک Stratocaster تغییر یافت. در سال 1982، Bullet به H-1 تبدیل شد که دارای یک هامباکر و یک سوئیچ سیم پیچ بود. Fender همچنین H-2 را با دو پیکاپ ارائه می دهد.
در همان زمان، فندر B-34 Bullet Bass آمریکایی را نیز تولید کرد. این ساز به عنوان یک باس دقیق ساخته می شد، اما یک ساز بودجه یا ابتدایی در نظر گرفته می شد.
سپس در سال 1996، با نام Fender’s Squier، سری گیتارهای Venus در ژاپن ساخته شد و در چندین نسخه عرضه شد. سری ویستا گیتارهای الکتریک با شکل منحصربفرد بودند که در چندین نسخه مختلف عرضه شدند. رشته مورد علاقه من Squier Vista Venus 12 بود.
Squier Vista Venus دارای یک پیکاپ شیب تک سیم پیچ در موقعیت گردن، یک پیکاپ هامباکر در نزدیکی پل، و یک پل تنظیم‌شده به سبک tune-o-matic بود. سیم ها از طریق شش مهر و موم یا جلو و پشت بدنه از طریق بدنه گیتار لنگر می زدند. گردن بسته بود.
نسخه شش سیم آن با یک سر استارت به سبک Strat عرضه می شود. بدنه میپل عریض تر از استرات بود. پیگارد بیشتر قسمت بالای سازها را پوشانده بود. Vista Venus تنها دارای یک کنترل صدا و یک سوئیچ انتخابگر پیکاپ بود.
سیم‌های بسیار کمیاب‌تر Vista Venus 12 با تمام این ویژگی‌ها ارائه می‌شوند، اما شامل پیکاپ‌های تقسیم‌شده در موقعیت‌های گردن و پل، کنترل‌های صدا و تن صدا، و یک سوئیچ انتخابی هستند. ریسمان ها به یک پل/زین فلزی قابل تنظیم بزرگ متصل شده بودند. پیکاپ ها مانند فندر XII 1966 تقسیم شدند.
گردن بسته شده دارای سر نقاشی مستقیم بود. در بازار دست دوم این گیتارها حدود 1800 دلار به فروش می رسند. آنها قطعا یکی از گیتارهای منحصر به فرد فندر هستند.
Lead ii دارای دو سیم پیچ تک افست است که بر صداهای روشن تأکید می کند. علاوه بر انتخابگر پیکاپ، این گیتار دارای یک سوئیچ فاز بود که به گیتار اجازه می‌داد صدای “لرزشی” منحصربه‌فرد را به دست آورد.
فقط 4 رشته و یک وانت سیم پیچ داشت. سازهای اصلی دارای بدنه‌ای مینیاتوری از خاکستر و گردنی یک تکه از افرا بودند.
در سال 1957، بدنه با کانتور عقب و برجستگی بالای ساعد اصلاح شد. برای هر دو سال، Pigguard فلز آنودایز شده بود.
در سال 1958، بدنه با پوششی سه رنگ در برابر آفتاب سوختگی عرضه شد.
در سال 1959، تخته انگشتی از سلولوئید لاک پشت مصنوعی ساخته شد و یک تخته انگشت گل رز به گردن اضافه شد. این ابزاری بود که در فروشگاه موسیقی مورد علاقه من در دهه 1960 به دیوار آویزان شد.
Fender Mandocaster تا سال 1976 در دسترس بود. اگرچه گیتار نبود، اما یک ساز بسیار منحصر به فرد بود. او در میان بازیکنان کانتری سوئینگ مانند تینی مور و جانی گیمبل محبوبیت پیدا کرد.
فندر در سال 2007 آمپر لوله کوچک Fender Champion 600 را با قیمت بسیار مناسب عرضه کرد. این یک نسخه مجدد نبود زیرا دارای برد مدار بود، اما بیشتر ادای احترام به یکی از اولین آمپرهای Leo Fender بود.
پنل پشتی شامل دو جک برای صداهای کم یا زیاد، یک دکمه ولوم تکی (که تا 12 می رود)، یک چراغ پیلوت و یک کلید روشن/خاموش است. اسپیکر اصلی شش اینچی کافی بود، اما بسیاری از افراد آن را با یک بلندگوی هشت اینچی جایگزین کردند. چیزی که با این آمپلی فایر دریافت می کنید صدای تمیز گیتار است که می تواند با صدای کامل تقویت شود.
در ژانویه 2012، Fender تقویت کننده های Pawn Shop Prize خود را ارائه کرد. اینها یک سری تقویت کننده های لوله ای ساخت ژاپن بودند. تا سال 2014، دو آمپلی فایر جدید به مجموعه اضافه شد.
این آمپلی فایر دارای دو بلندگوی 10 اینچی 16 اهم، ریورب فنری، کنترل صدا و تون مستقل و یک دکمه کنترل ریورب بود. این دو ورودی برای صداهای معمولی و روشن بودند.
این ویژگی، همراه با طراحی کابینت آینده نگر، این آمپلی فایر فوق العاده و مطلوب را ساخته است.
آنها هنوز در بازار دست دوم در محدوده 550 دلار موجود هستند.
مانند Excelsior، Supro قدرت کافی برای درایو باس را نداشت، اما یک آمپ گیتار عالی بود.
Excelsior به یک ووفر 15 اینچی، دو لوله برق 6V6 و دو لوله پری آمپ 12AX7 مجهز شده است. این تنها 13 وات توان کلاس AB تولید می کند.
کنترل حداقل بود. یک دکمه تنظیم صدا، سوئیچ روشن/تاریک و تنظیم لرزش. سه ورودی بود. یکی برای گیتار، یکی برای میکروفون و یکی برای آکاردئون. ویژگی آکاردئون به دهه 1950 بازمی گردد، زمانی که بسیاری از گروه ها شامل یک آکاردئون نواز بودند.
هنگام استفاده از ورودی گیتار، این آمپلی فایر پس از سه قطع می شود. طراحی کابینت یادآور آمپرهای موجود در کاتالوگ قدیمی Sears یا Montgomery Ward است. این آمپرها همچنان با قیمت 300 تا 350 دلار در بازار دست دوم موجود هستند.
شاید اصلاح یک یا چند مورد از این محصولات بتواند به بهبود وجهه مخدوش فعلی Fender کمک کند.
