لئون راسل – استاد فضا و زمان: بزرگترین مرد جلسه راک و قهرمان سوء تفاهم

در یکی از فینال ها عکس قبل از گذشت سال 2016 ، لئون راسل در پیانو دیده شد – موهای سفید و ریش امضای وی ، عینک آفتابی ، در گفتگو و موسیقی با مجریان دیگر Derek Turts و Susan Tedeski. این یک لحظه آرام و صمیمی است ، اما زیاد صحبت می کند.

حتی نزدیک به پایان ، راسل فقط موسیقی را به خاطر نمی آورد – او هنوز بود منما هنوز آن را شکل می دهیم. صدای صدا در این انگشتان زندگی می کرد. اگر در 60 سال گذشته موسیقی آمریکایی را شنیده اید ، احتمالاً شنیده اید او راخواه متوجه شدید یا نه.

او هرگز نام خانوادگی نبوده است ، مثلاً التون جان یا اریک کلپتون. اما او با آنها بازی کرد. در مورد آنها نوشت. او آنها را رهبری کرد. لئون سس مخفی بود. مرد پشت پرده. یک کشور کوچک ، یک انجیل کوچک ، کل شیار. او جادوگری بود که صدای عالی را بیشتر می کرد.

مرد از جلسه ای که موسیقی آمریکایی را شکل داده است

مدتها قبل از لباس های جاری و عرفان صحنه ، لئون راسل یک فداکاری پیانو نوجوان از تولسا بود که راهی لس آنجلس شد و به بالاترین سطح موسیقی دانان استودیویی پیوست. به عنوان بخشی از معروف خدمه تخریب– گروه نخبه در پشت بسیاری از بزرگترین سوابق دهه 60 – راسل نه تنها با بازدیدها همراه است. او کمک کرد شکل آنها

او برای Beach Boys ، Dick Dale و Jan and Dean با مخلوط کردن پیانو ، تحت تأثیر انجیل با حساسیت خانه جاده ، سوابق بازی می کند. سبک او شل شده بود ، اما دقیق ، قادر به چیدن آهنگ بدون استفاده از همه از آن بود.

راسل به عنوان آفتابگردان موسیقی معروف شد – کسی که می تواند لمس درستی داشته باشد ، خواه او از تاج حمایت کند یا در یک غذای گشت و گذار در حال چرخش باشد. انعطاف پذیری وی باعث شد او در سن وقتی بازیکنان جلسه معماران ناراحت کننده فرهنگ پاپ بودند ، بسیار ارزشمند باشد.

استعدادهای راسل به پیانو خاتمه نداد. کاتالوگ ترانه سرایی او هم در محدوده و هم در نفوذ حیرت انگیز است.

آهنگ برای شما توسط بیش از 200 هنرمند ضبط شده است و برای کسانی که می خواهند با فضل دلخوش شوند ، مورد علاقه خود است. این نقاب دار به یک ضربه متقاطع تبدیل شده است ، ویژه تر درباره جورج بنسون. و “Delta Lady” ، که برای جو کوکر نوشته شده بود ، صدایی به یک باتلاق داد ، صدایی معنوی که برای تعیین دوره به وجود آمد.

آنچه باعث شد آهنگ های راسل از آن متمایز شود ، عمق عاطفی و صافی موسیقی آنها بود. او می تواند بین بلوز ، کشور ، جاز و راک در همان آهنگ تغییر کند – و او را احساس طبیعی کند. آهنگ های او به اندازه کافی ساده برای آواز خواندن و پیچیده برای ادامه بود.

رهبر نوارها و هنرمند انفرادی

در اوایل دهه 70 ، راسل آماده بود تا پشت پرده بیاید. این کمک به جمع آوری و نگه داشتن گروه عظیم و پر انرژی که شد سگهای دیوانه و انگلیسی هایک تور قابل توجه و یک پروژه فیلم توسط جو کوکر. نقش راسل به عنوان یک کارگردان موسیقی به او طعم کانون توجه را در جبهه به او داد.

اولین بازی انفرادی وی با کمک به Rock Royalty مانند جورج هریسون ، رینگو استار و اریک کلپتون به سرعت دنبال شد. این آلبوم جاه طلب ، گاه عجیب و غریب و پر از سنگ های گرانبها بود. ترانه هایی مانند “طناب محکم” و “لیدی آبی” به کمک به هویت راسل به عنوان یک هنرمند انفرادی کمک کردند: ذهنی ، عجیب و همیشه فریبنده.

و از نظر بصری ، لئون از دست دادن غیرممکن بود – موهای بلند ، ریش سفید و کلاه فوقانی او را به یک نمایشگر عرفانی ، جایی بین واعظ جنوبی و مشاور راک اند رول ، به او داد.

اتصال Rock Royalty

لئون راسل یک هدیه منحصر به فرد برای همکاری داشت. او نه تنها با افسانه ها بازی می کرد – او اغلب آنها را جمع می کرد. وی در سال 1971 بخشی از کنسرت تاریخی بنگلادش بود و به جورج هریسون ، باب دیلن و اریک کلپتون در صحنه پیوست.

با گذشت سالها ، راسل با طیف شگفت انگیزی از هنرمندان ، از Rolling Stones و Frank Sinatra گرفته تا ویلی نلسون و BB King همکاری کرده است. او به مرزهای ژانر نمی چسبید – او آنها را پاک کرد. توانایی او در قایقرانی بین صحنه ها و بالا بردن هر پروژه ای که او لمس می کند ، او را به یک آهنربا برای استعداد تبدیل کرده است.

کار اواخر او همکاری با التون جان اتحاد او راسل را در نسل جدیدی از هواداران ارائه داد و هر دو هنرمند را به رسمیت شناخت. این لحظه ای از حلقه کامل برای راسل بود و به جهانیان یادآوری می کرد که او در تمام مدت چقدر قابل توجه بود.

ارث و شناخت

لئون راسل در سال 2010 القاء طولانی مدت خود را هم در سالن مشاهیر راک اند رول و هم در تالار مشاهیر آهنگ دریافت کرد.

اگرچه او هرگز ستاره را به معنای سنتی دنبال نکرده است ، اما تأثیر وی از طریق موسیقی آمریکایی به عنوان نخ از طریق پارچه بافته می شود. این بافت همبند بین ژانرها ، نسل ها و غول ها بود. نوازندگان او را می شناختند. صنایع داخلی آن را می دانستند. و اکنون ، سرانجام ، شنوندگان بیشتری شروع به تشخیص دامنه دستیابی به او می کنند.

خداحافظ استاد

این آخرین تصویر – راسل در پیانو خود ، که توسط همکاران هنرمندان احاطه شده است – همه چیز را تصمیم می گیرد. او به دنبال تشویق و توجه نیست. او آنچه را که همیشه انجام می داد انجام داد: ساخت موسیقی ، مربیگری بی سر و صدا ، بدون درخواست وام ، نشانه ای را ترک کرد.

لئون راسل نیازی به درخشش در کانون توجه نداشت. او او را با خود حمل کرد.