یاد نماد دختری با گیتار افتادم

منتصور موسیقی کانتری بدون آن سخت است دالی پارتون. در 25 آگوست 2026، دالی ربکا پارتون دین در سن 80 سالگی پس از آنچه که املاک او به عنوان یک نبرد کوتاه با سرطان توصیف کردند، درگذشت. او در مرکز سرطان Vanderbilt-Ingram در نشویل، در محاصره عزیزانش درگذشت. برادرزاده او، برایان سیور، اولین بار از طرف خانواده پارتون و اونز در یک پیام ویدیویی که دالی از او خواسته بود تا زمانی که زمانش فرا رسید آن را منتشر کند، اعلام کرد.

در روزهای آینده چیزهای زیادی در مورد دالی نوشته خواهد شد: رکوردهای فروخته شده، جوایزی که برنده شد، فیلم هایش، دالیوود، انسان دوستانه او و البته تصویری که با موهای بلوند بزرگ، کریستال ها و کفش های پاشنه بلندش خلق کرد. در مجله دختر گیتاربا این حال، ما به جایی برمی گردیم که بسیاری از آن از آنجا شروع شده اند. دالی پارتون ترانه‌سرایی بود که گیتار داشت و چیزی برای گفتن داشت، و در طول سال‌ها، همانطور که با نوازندگان زن تقریباً از هر گوشه‌ای از صنعت مصاحبه کرده‌ایم، نام او را بارها و بارها شنیده‌ایم.

او همیشه به آهنگ ها برمی گشت

دالی در 19 ژانویه 1946 در شهرستان سویر، تنسی، یکی از 12 فرزند متولد شد. خانواده اش پول زیادی نداشتند، اما موسیقی وجود داشت. او در کودکی آواز می خواند و می نواخت و قبل از نوجوانی در رادیو و تلویزیون محلی اجرا می کرد. یک روز پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، او به نشویل رفت و از قبل می دانست که می خواهد زندگی خود را موسیقی بسازد.

بقیه داستان آشناست، اما گاهی اوقات سلبریتی عظیم دالی چیزی را تحت الشعاع قرار می دهد که همه چیز شروع شده است: او می تواند یک آهنگ عالی بنویسد. “کت از چندین رنگ”، “جولین” “9 تا 5” “خانه کوهستانی من در تنسی” سالک و “نور در یک صبح آبی روشن” به سختی سطح کاتالوگی که چندین دهه را در بر می گیرد، خراشیده است. او استعداد نوشتن در مورد تجربیات بسیار خاص – فقر، حسادت، دلشکستگی، جاه‌طلبی، خانواده- را داشت و باعث می‌شد که شنونده احساس کند که آهنگ به نوعی متعلق به آنهاست.

سپس وجود دارد “من همیشه تو را دوست خواهم داشت.” دالی این آهنگ را زمانی نوشت که تصمیم گرفت ترک کند نمایش پورتر واگنر و کنترل مرحله بعدی حرفه خود را در دست بگیرد. اگرچه میلیون‌ها نفر در نهایت آن را به‌عنوان یکی از تصنیف‌های رمانتیک بزرگ می‌شناختند، دالی آن را به عنوان خداحافظی با واگنر نوشت، کسی که به او اهمیت می‌داد اما می‌دانست که اگر می‌خواهد خودش به جلو برود، باید حرفه‌ای را ترک کند.

تصمیم او سال‌ها بعد برای عدم رها کردن نیمی از انتشار آهنگ، زمانی که الویس پریسلی می‌خواست آن را ضبط کند، به بخشی از افسانه تجارت موسیقی تبدیل شد. دالی از الویس می خواست که آهنگ او را بخواند، اما درخواست انتشار یک معامله شکست خورده بود. این باید یک تصمیم دردناک بوده باشد – بالاخره این الویس بود – اما او ارزش آنچه نوشته بود را درک کرد و به آن ادامه داد. زمانی که نسخه ویتنی هیوستون سال ها بعد به یک پدیده جهانی تبدیل شد، دالی همچنان صاحب آهنگ او بود.

با وجود تمام شوخی‌هایی که دالی برای خودش می‌کرد – و معمولاً آنقدر سریع می‌توانست آن‌ها را قبل از هر کس دیگری بسازد – در پشت کریستال‌ها یک زن فوق‌العاده زیرک وجود داشت که ترانه سرایی، انتشار و تجارت موسیقی او را می‌دانست. در زمانی که زنان نسبت به امروز قدرت بسیار کمتری در صنعت موسیقی نشویل داشتند، او یاد گرفت که چگونه از آثاری که خلق کرد محافظت کند و یک امپراتوری تجاری حول آن بنا کرد.

او هرگز مجبور نشد دالی بودن را متوقف کند

دالی همچنین چیز مهمی را به زنانی که بعد از او آمدند نشان داد: جدی گرفته شدن نیازی به تبدیل شدن به ایده دیگری در مورد اینکه یک هنرمند جدی باید چگونه باشد. او با رشد حرفه‌اش، موهای بلوند، ناخن‌های بلند و بدلیجات را با تصویری آرام‌تر از ترانه‌سرا عوض نکرد. او به خاطر زنانه بودن، خنده‌دار بودن یا کمی بیش از حد عذرخواهی نکرد. او می‌توانست روی صحنه برود و دقیقاً همانطور که می‌خواهد ببیند، یک گیتار را برمی‌دارد و به همه یادآوری می‌کند که پشت همه آن زنی بود که آهنگ را نوشت.

این ترکیب برخی از نوازندگانی را که در طول سال ها با آنها مصاحبه کرده ایم مجذوب خود کرده است. خواننده و ترانه سرا ماندا موشر گفت مجله دختر گیتار در سال 2020 که در کودکی به یاد آورد که دالی را در تلویزیون دیده بود، لباس های او را تحسین می کرد و متعجب بود که چطور توانسته با آن ناخن های معروف گیتار بزند. با بزرگتر شدن موشر، او بیشتر از دالی قدردانی کرد – آهنگ های روح انگیز، مثبت بودن، طنز و عزم پشت تصویر. موشر به ما گفت که وقتی در مسیر شغلی خود با موانعی روبرو می شود، گاهی اوقات از خود می پرسد “دالی چه کار می کند؟”

این یک حکایت کوچک است، اما در مورد تأثیر دالی چیزهای زیادی می گوید. هنرمندان فقط رکوردهای او را تحسین نمی کردند یا نمی خواستند شبیه او باشند. آنها به نحوه انجام حرفه خود توجه کردند.

ما مدام نام او را می شنیدیم

پس از انتشار خبر درگذشت دالی، نگاهی به این سال‌ها انداختیم مجله دختر گیتار مصاحبه ها می‌دانستیم که نام او در طول سال‌ها اغلب مطرح شده است، اما دیدن این گفتگوها با هم به ما یادآوری کرد که تأثیر او تا کجا رسیده است.

وقتی مصاحبه کردیم ریس پالمر در سال 2015 و از او درباره الهامات اولیه موسیقی خود پرسید، او در مورد جذب ترانه سرایانی صحبت کرد که هم آواز می خوانند و هم می نوازند و از دالی در کنار بانی رایت، جیمز تیلور، هند نام برد. آری، فیبی اسنو و پتی گریفین. اینها فقط خواننده های مورد علاقه نبودند. آنها نوازندگانی بودند که پالمر گفت که درس خوانده است.

در مصاحبه ای در سال 2019 آلیس والاس همچنین دالی را در کنار دالی در میان زنانی قرار می‌دهد که بیشترین تأثیر را در حرفه او داشته‌اند سه نفر مشارکت کنندگان لیندا رونشتات و امیلو هری و جواهر و پتی گریفین. تحسین والاس فراتر از صداها و ترانه‌های آن‌ها به آنچه که به موسیقی آمریکایی کمک کرده‌اند و نمونه‌هایی که به‌عنوان زنان در تجارت ارائه کرده‌اند، می‌گوید: «همه آنها استعدادهای باورنکردنی و زنان قدرتمند تجاری هستند که سهم زیادی در فهرست موسیقی آمریکایی داشته‌اند».

برای جوردانا برایانتدالی برای یک زن جوان که در موسیقی کانتری حرفه ای ایجاد می کند، چیزی معنادار بود. در مصاحبه ای در سال 2022، او به ما گفت که از زنانی مانند دالی و ربا مک انتایر که قبل از او آمده اند و کمک کرده اند مسیر را برای دختران بعد از او کمی آسان تر کند، سپاسگزار است و به اشتراک گذاشت: “من واقعاً از زنانی مانند دالی پارتون و ربا مک انتایر که قبل از من آمدند و واقعاً راه را برای زنان در موسیقی کانتری هموار کردند، سپاسگزارم.”

Mag حتی ارتباط شخصی تری داشت. ما با او در جشنواره CMA در سال 2018 آشنا شدیم و او به اشتراک گذاشت که وقتی در ایرلند بزرگ شد، به دالی، پتسی کلین و جانی کش گوش داد. در سال 2007، او این فرصت را داشت که دالی را ملاقات کند و با او در Dollywood اجرا کند، و این تجربه هنوز به وضوح معنی دارد. او به یاد می‌آورد که دالی به او شجاعت می‌دهد تا ادامه دهد و هرگز تسلیم نشود.

دیگر داستان های آرشیو ما به دوران کودکی بازمی گردد. جادا ونس او به یاد آورد که اولین نوار دالی پارتون را زمانی که تنها شش یا هشت سال داشت گرفت. چروکی فورچون به ما گفت که اولین آلبومی که داشت آلبوم دالی بود شما دوباره اینجا هستید. رایان سینکلر یادش افتاد که در موسیقی دالی فرو رفت و جستجو کرد سه نفر آلبوم بر روی وینیل گریس همفریس، کلی مونرو، جنا تورس، میرا واشنگتن، بری کارتر و هنرمندان دیگری که با آنها صحبت کردیم نیز دالی را در میان نوازندگانی که شکل دهنده یا الهام بخش آنها بوده اند، نام بردند.

کارولین جونز تاثیر دالی را از منظری دید که افراد کمی تا به حال تجربه کرده اند. جونز به‌عنوان عضوی از گروه زک براون، در سال 2022 در حین معرفی راک و تالار مشاهیر از دالی حمایت می‌کرد. او تمرین دالی و تعامل با هنرمندانی از جمله P!nk، برندی کارلیل، پت بناتار، آنی لنوکس، بروس اسپرینگستین و جان ملنکمپ را تماشا کرد. زمانی که جونز بعداً با او صحبت کرد مجله دختر گیتار در سال 2023 در مورد تجربه، چیزی که برای او باقی ماند تماشای هنرمندان بزرگ بود که کاملا خودشان باشند. او گفت: “شما واقعا می توانید انسانیت و دوستی را در دالی و همکارانش ببینید.” بسیار عالی است که می بینیم آن ها کارشان را انجام می دهند و همان طور که هستند منحصر به فرد هستند، و هیچ کس بیش از دالی پارتون این را مثال نمی زند.

در مجموع، این مصاحبه ها داستانی را روایت می کنند که آمار فروش رکورد و جوایز نمی تواند بیان کند. تأثیر دالی به یک نسل محدود نمی شد و به هنرمندانی که شبیه او بودند محدود نمی شد. زنانی که در زمان‌های مختلف و با پیشینه‌های مختلف به موسیقی می‌آمدند، چیزی را در دالی یافتند که با هنرمندی که می‌خواستند تبدیل شوند صحبت می‌کرد.

او از ابتدا گیتار داشت

ارتباط دالی با گیتار به دوران کودکی برمی گردد. قبل از نمایش های دقیق صحنه، تبلیغات تلویزیونی و شهرت بین المللی، دختر کوچکی در تنسی شرقی بود که در حال یادگیری موسیقی بود و متوجه شد که گیتار می تواند آنچه را که می بیند و احساس می کند به آهنگ تبدیل کند.

این بخش از داستان او به طور طبیعی با ما طنین انداز می شود مجله دختر گیتار.ماموریت ما همیشه بر تجلیل و تشویق زنانی که گیتار می زنند و موسیقی می سازند متمرکز بوده است و دالی چندین دهه قبل از وجود این مجله این داستان را زندگی می کرد. او همچنین نشان داد که زن با گیتار بودن لازم نیست در یک دسته قرار گیرد. حرفه او شامل کانتری، پاپ، بلوگراس، گاسپل و در نهایت راک بود، در حالی که ترانه سرایی در مرکز او باقی ماند.

وقتی دالی در سال 2022 نامزد تالار مشاهیر راک اند رول شد، ابتدا سعی کرد نام خود را پس بگیرد زیرا باور نداشت که به عنوان یک هنرمند کانتری این افتخار را به دست آورده است. به هر حال او را انتخاب کردند و پاسخ او به طرز شگفت انگیزی مشخص بود: اگر او به سالن راک می رفت، تصمیم می گرفت که باید یک آلبوم راک بسازد. راک استارکه در سال 2023 منتشر شد، زمانی که دالی 77 ساله بود وارد بازار شد و با هنرمندانی از سراسر طیف موسیقی همکاری داشت. او به راحتی می‌توانست این مرحله از حرفه‌اش را با جشن گرفتن تمام کارهایی که قبلاً انجام داده بود سپری کند. در عوض، او دلیل دیگری برای ساخت موسیقی پیدا کرد.

در را باز کرد و در را باز گذاشت

برایان سیور با اعلام خبر مرگ عمه‌اش، درباره باز کردن درهای دالی نه تنها برای خانواده‌اش، بلکه برای نسل‌های خواننده، ترانه‌سرا، موسیقی‌دان و رویاپرداز صحبت کرد. با نگاهی به آرشیو مصاحبه های خودمان، سخت است که با آن مخالفت کنیم.

برخی از زنانی که با آنها مصاحبه کردیم با پرونده های دالی بزرگ شدند. دیگران ترانه سرایی او را مطالعه کردند یا شیوه ای را که او جنبه تجاری حرفه اش را انجام داد تحسین کردند. برخی او را دلیلی می‌دانستند که یک زن می‌تواند در صنعتی که همیشه مشتاق به سپردن قدرت به زنان نبود، زنده بماند و پیشرفت کند. چند نفر به اندازه کافی خوش شانس بودند که یک صحنه را با او به اشتراک گذاشتند. نسل‌های مختلف درس‌های متفاوتی از دالی گرفتند، اما او این امکان را برای زنانی که بعد از او می‌آیند کمی گسترده‌تر به نظر می‌رساند.

او از موفقیت خود برای ایجاد فرصت هایی خارج از موسیقی نیز استفاده کرد. دالی شروع کرد کتابخانه تخیل در سال 1995، با شروع برنامه توزیع کتاب در سال 1996 به عنوان یک برنامه سوادآموزی برای کودکان در شهرستان محل سکونت او در شرق تنسی، با الهام از پدرش که نمی توانست بخواند یا بنویسد. در نهایت بسیار فراتر از تنسی رشد کرد و صدها میلیون کتاب در دستان کودکان قرار داد. بشردوستانه او همچنین به آموزش، مراقبت های بهداشتی، امداد رسانی در بلایای طبیعی و سایر دلایل نیز می رسد، اغلب بدون اینکه خود دالی مرکز داستان باشد.

ممنون که در را باز کردید

سیور یکی از جزئیات پیام خانواده را به اشتراک گذاشت که دقیقاً شبیه دالی است که دنیا می‌دانست. او به او گفته بود که می خواهد روی یک تخت زیبا از پنبه مخمل خوابیده استراحت کند، زیرا پس از پوشیدن کریستال های سنگین در تمام عمرش، سزاوار این بود که بالاخره راحت باشد.

این خنده دار و زیبا است، اما همچنین مناسب است. دالی چندین دهه وقت گذاشت تا مردم احساس کنند که او را می شناسیم. ما از خنده ها و موها، داستان های مربوط به بزرگ شدن در کوه ها و شوخی هایی که در مورد قیافه او وجود داشت می دانستیم. ما در مورد کارل می دانستیم، حتی اگر او به ندرت در انظار عمومی ظاهر شود. او می توانست یک لحظه مردم را بخنداند و لحظه ای دیگر چیزی غیرمنتظره بگویند. ما او را بیشتر با آهنگ هایش می شناختیم.

مرور مجدد مصاحبه‌های قدیمی‌مان در این هفته نیز به ما یادآوری کرد که داستان دالی به نسلی که با گوش دادن به او بزرگ شده‌اند ختم نمی‌شود. سال‌ها بعد، زنان جوان همچنان گیتار را برمی‌دارند، برای اولین بار «جولین» یا «کت از رنگ‌های بسیاری» را کشف می‌کنند و درباره زنی که آن‌ها را نوشته یاد خواهند گرفت. ما انتظار داریم که همچنان با هنرمندانی مصاحبه کنیم که با «دالی پارتون» در پاسخ به این سؤال که چه کسی از آنها الهام گرفته است، صحبت کنیم.

پیام نهایی او برای افرادی که او را دوست داشتند به سختی می توانست مناسب تر باشد: “من همیشه شما را دوست خواهم داشت.”

ما هم همیشه تو را دوست خواهیم داشت، دالی. برای آهنگ ها، خنده ها و، بله، همه آن کریستال ها متشکرم. اما از بین تمام نسل‌های گیتار گرلز که مسیری را که شما در ایجاد آن کمک کردید دنبال کردند، بیشتر از همه از شما برای باز کردن در متشکرم.